Onet: Aborcja nie jest dramatem

Marcin Wyrwał / Onet.pl

Każdego roku podziemne państwo kobiet zyskuje ponad 100 tysięcy nowych obywatelek. Karolina zapisała się do niego trzy razy.

Kiedy Karolina otwiera mi drzwi swojego mieszkania na warszawskim Mokotowie, doznaję dziwnego wrażenia. Widzę uśmiechniętą od ucha do ucha kobietę z długim blond warkoczem i wielkim ciążowym brzuchem. Zza sukienki mamy wychyla główkę dwuletnia dziewczynka, z nieco mniejszym warkoczykiem. Dokoła unosi się aromat truskawkowego kisielu. W tle chilloutowa muzyka. Niby normalna rodzinna sytuacja. A jednak nie tego się spodziewałem. Przecież przyszedłem na spotkanie z kobietą, która trzykrotnie usunęła ciążę. (...)

Faktycznie, greccy filozofowie dopuszczali przerywanie ciąży, a prawo rzymskie pozostawiało decyzję o przeprowadzeniu aborcji głowie rodziny. Co więcej, przez pierwsze tysiąc lat istnienia wiary katolickiej Karolina mogłaby poddać się aborcji bez żadnych konsekwencji ze strony władz kościelnych: dopiero w 1140 roku boloński prawnik Gracjan skonstruował pierwszy kodeks prawa kanonicznego, w którym aborcja jest określona jako zabójstwo, ale tylko wtedy, gdy płód jest uformowany. To wciąż daleka droga do obecnej sytuacji, w której kościół nie tylko zakazuje aborcji od momentu poczęcia, ale także antykoncepcji.

Nikogo do pomocy

Po pierwszej wpadce Karolina ani myślała stosować się do kościelnych zakazów. Z pierwszym „niedoszłym ojcem” rozstała się krótko po aborcji. Nigdy się nie dowiedział. Gdy rozpoczynała współżycie z drugim, kolegą z prawa, postawiła twardy warunek: „Tylko z prezerwatywą”.

– Nie wiem, jak to się stało – mówi o chwili, kiedy dwa lata później ponownie zobaczyła na swoim teście ciążowym dwie kreski. Znowu kamień w żołądku, znowu potworny strach i znowu paraliż. Ale na krótko. – Wiedziałam już przecież, co robić – mówi. – Wciąż miałam numer do tamtego lekarza.

Karolina przyznaje, że przez chwilę zastanawiała się, czy nie urodzić dziecka. Ale to jeszcze nie była odpowiednia pora. – Byłam na drugim roku studiów. Utrzymywali mnie rodzice. Miałam tyle planów – mówi.

Wspomina drugi zabieg, jako „kalkę pierwszego”. – Ten sam gabinet, bynajmniej nie w podziemnej piwnicy, jak można by się spodziewać, ale w zadbanym jasnym pokoju z oknem na ogród – wspomina. – Ten sam taktowny pan doktor i ta sama pani anestezjolog.

Pochodząca z zamożnej rodziny Karolina nigdy nie miała problemu z zebraniem funduszy na zabiegi. Pieniądze zapewniły jej miłą, czystą i profesjonalną obsługę. Jednak w sytuacji aborcyjnego podziemia nie wszystkie kobiety mają tyle szczęścia. Anna Zdrojewska wspomina, że szczególnie wstrząsnął nią przypadek kobiety, która znalazła lekarza przez internet. – Ten lekarz najpierw bardzo długo zwlekał ze spotkaniem – opowiada. – Ona miała coraz mniej czasu, lecz nadal wierzyła, że lekarz przeprowadzi aborcję. Obiecał, że przeprowadzi zabieg bardzo tanio, niemal społecznie, co było dla niej istotne, bo nie miała pieniędzy. W końcu umówili się pod jednym z warszawskich szpitali. Czekała tam na nią niejaka pani Maria, która miała ją zaprowadzić do lekarza. Jednak zamiast do gabinetu lekarskiego, zaprowadziła ją do poczekalni, gdzie siedziały mamy z nowo narodzonymi dziećmi. Wkładała jej palce w rączki takich malców i mówiła: „A ty chcesz zabić takie dziecko”. Udało jej się stamtąd uciec. Z powodu gry na zwłokę straciła mnóstwo czasu, ale w końcu udało jej się przeprowadzić zabieg – mówi.

Sam zabieg opisała przed kamerą bohaterka filmu: – To było okropne – mówi. – On był tam sam. Nie było nikogo do pomocy. A jeszcze mnie prosił, żebym przytrzymała jakieś narzędzia, bo sam sobie nie dawał rady. No i ja pomagałam. Trzymałam jakieś metalowe przedmioty i wiaderko. To koszmar. To było okropne.

Inna z bohaterek „Podziemnego państwa kobiet” musiała zapłacić za nielegalny zabieg 4000 zł: – To była okropna kwota – wspomina na filmie. – Następnego dnia przyjechałam z pieniędzmi. Tam nastąpił taki moment, kiedy zobaczyłam, że ona nie tylko niedosłyszy, co dało się zauważyć przy pierwszych rozmowach, ale też niedowidzi, bo miała jakiś kłopot z wydawaniem mi reszty. Po prostu byłam tym przerażona. (...)

Czytaj całość: Aborcja nie jest dramatem